Jaleh Esfahani: Die Hand der Liebe دست عشق

Die Hand der Liebe (1975) Wenn der Vogel nicht singt, das Wasser nicht tanzt, das Grüne nicht wächst, was wird die Erde machen? Wie eintönig und armselig wird das Dasein sein, wenn die Liebe nicht lacht, die Hoffnung nicht leuchtet, wenn die Freude fehlt und gelegentlich der Schmerz. Ich mache demjenigen Vorwürfe, der Trübsal bläst …

Jaleh Esfahani: Die Hand der Liebe دست عشق weiterlesen

Jaleh Esfahani: Die bessere Welt جهان بهتر

Die bessere Welt (1973) Wenn man mich fragt, was das Leben ist, werde ich sagen, stets auf der Suche sein, eine bessere Welt ersehnen … Heute bin ich aufmerksamer denn je, in der Wachheit bin ich voller Gedanken, im Schlaf bin ich wach. Ich würdige die Zeit, ich liebe die Erde. Im Anblick eines jeden …

Jaleh Esfahani: Die bessere Welt جهان بهتر weiterlesen

Jaleh Esfanahi: Ich bin kein Kanarienvogel من قناری نیستم

Ich bin kein Kanarienvogel (1970) Ich bin kein Kanarienvogel, der auf der Wiese singt. Wieso verlangst du von mir ein zärtliches Liebesgedicht? Frühlingswasserfälle strömen aus meinen Augen, da ich ein Berg bin. Jedes Wort meines Gedichtes setzt das Papier in Flammen. Ich bin das wutentbrannte Lied einer Gruppe, einer aufständischen Gruppe, müde vom Warten, mit …

Jaleh Esfanahi: Ich bin kein Kanarienvogel من قناری نیستم weiterlesen

Jaleh Esfahani: Biografie زیست نامه

Biografie (1974) Das rote Lachen der Tulpen des Frühlings, die gelbe Träne der Bäume des Herbstes, der Kuss der Vereinigung und die Freude der Begegnung, die Trauer des Abschieds und das Unglück der Abwesenheit. Lebenslang suchen, warten, wünschen und in den Schöpfungen aufblühen: Das ist Eure und meine Biografie ... زیست نامه ۱۳٥۳ خندهء سرخ …

Jaleh Esfahani: Biografie زیست نامه weiterlesen

یادواره ها، ژاله اصفهانی، شمارهء پنج

نوروز باکو، ۱۳۲٦ خجسته سال نوین است و آرزومندم که سال نو به شما خرّم و همایون باد درختِ خسته و عریان دوباره شد پرگل خرابه های گلستان دوباره شد آباد به شادی گل و شور بهار و شوق چمن قسم، که ریشهء غم را به باد باید داد برای ما که سر سپردیم به …

یادواره ها، ژاله اصفهانی، شمارهء پنج weiterlesen

یادواره ها، ژاله اصفهانی، شمارهء چهار

زیست نامه ۱۳٥۳ خندهء سرخ لاله های بهار اشک زرد درخت های خزان بوسهء وصل و شادی دیدار غم بدرود و آفت هجران همهء عمر جستجو کردن منتظر بودن – آرزو کردن و شکفتن در آفریدن ها زندگینامهء من است و شما ... ۞۞۞ ابر و خورشید ۱۳٥۷ می شود هر لحظه یک رنگ دگر …

یادواره ها، ژاله اصفهانی، شمارهء چهار weiterlesen

یادواره ها، ژاله اصفهانی، شمارهء سه

چو می خندی تو ۱۳٤۳ چو می خندی تو می خندد گل خورشید چو می خندی تو صحرا می شود صد رنگ چو می خندی تو می رقصد در و دیوار چو می خندی غمم آرام می خوابد امیدم می شود بیدار اگر بینی گهی آهسته می گویم مشو دلتنگ که مادر سرنوشتش، گریهء غمها …

یادواره ها، ژاله اصفهانی، شمارهء سه weiterlesen

یادواره ها، ژاله اصفهانی، شمارهء دو

من قناری نیستم ۱۳٤۹ من قناری نیستم تا در چمن خوانم ترانه از چه می خواهی ز من شعر لطیف عاشقانه؟ آبشاران بهاری ریزد از چشمم که کوهم شعله بر کاغذ زند هر حرف شعرم من سرود خشمناک یک گروهم یک گروه عاصی از صبر خسته چشم باز و دست بسته درد آنها رنگ دیگر …

یادواره ها، ژاله اصفهانی، شمارهء دو weiterlesen

یادواره ها، ژاله اصفهانی، شمارهء یک

آن نغمه ۱٣٥۱ بشکفد بار دگر لالهء رنگین مراد غنچهء سرخ فروبستهء دل باز شود من نگویم که بهاری که گذشت آید باز روزگاری که بسرآمده آغاز شود روزگار دگری هست و بهاران دگر ... شاد بودن هنر است شاد کردن هنری والاتر لیک هرگز نپسندیم به خویش که چو یک شکلک بی جان شب …

یادواره ها، ژاله اصفهانی، شمارهء یک weiterlesen