"تو خود آفتابِ خود باش"

شب چادرِ گوهردارِ پرنیانِ خویش
سوی دنیای دیگری کشانده است
شاید نوازشی کند دلی پریش
پلک ها پاک می کنم بی شتاب
با سرودِ ساحرانِ بالدارِ شاخسار
از مرهم رؤیا و خواب
سرخ و نارنجی و صورتی


سبز و سپید و کبود
میهمانان ایوانِ امسالِ زندگی
گرم و پرنشاط و بی ریإ
صد درود و نویدم می دهند
با لبان بی صدا
آن طرف ترک
در انبوهِ گیاه
بر تاجِ درختانِ سر کشیده بر فلک
بنهاده خورشید خرامان ارمغان
آرامِ جان و دلنشین
از همایش برگ ها و نور و آسمان
مسحورِ این باژگون دریای بیکران
در دلم شکوفه می زند
جلوهء قلمکارِ اصفهان

،احسان و ژاله و فریدون
، سیمین و سهراب و سیاوش
هوشنگ و فروغ و دیگر مهریون
در سرایِ ستایشِ آفرینش و تلاش و سرور
همراهان و دلداری دهندگان منند
:بانگ باز سر می دهد محمد رضا پُر ز امید و نور

تو خود آفتابِ خود باش و طلسمِ کار بشکن“
بسُرای تا که هستی، که سرودن است بودن

ز برون کسی نیاید چو به یاری تو، اینجا
* „.تو ز خویشتن برون آ، سپهِ تتار بشکن

۞۞۞

*
غزلی در مایهء شور و شکستن، محمد رضا شفیعی کدکنی، ١٩٧٥، آکسفورد

نفسم گرفت ازین شب، در این حصار بشکن
در این حصار جادویی روزگار بشکن
،چو شقایق، از دل سنگ، برآر رایت خون
به جنون، صلابت صخرهء کوهسار بشکن
تو که ترجمان صبحی، به ترنّم و ترانه
لب زخم دیده بگشا، صف انتظار بشکن
„سر آن ندارد امشب که برآید آفتابی؟“
تو خود آفتاب خود باش و طلسم کار بشکن
بسرای تا که هستی، که سرودن است بودن
به ترنّمی دژ وحشت این دیار بشکن
شب غارت تتاران، همه سو فکنده سایه
تو به آذرخشی این سایهء دیوسار بشکن
،ز برون کسی نیاید چو به یاری تو، اینجا
.تو ز خویشتن برون آ، سپه تتار بشکن

۞۞۞
Rotenburg an der Fulda
بیست و ششم مرداد ماه هزار و سیصد و نود و دو

۞۞۞

نسخه برای چاپ

تو خود آفتابِ خود باش

Kommentar verfassen

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden /  Ändern )

Google Foto

Du kommentierst mit Deinem Google-Konto. Abmelden /  Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden /  Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden /  Ändern )

Verbinde mit %s