Mohammad Reza Shafi’i Kadkani: Vom Sein, Dichten und Singen / از بودن و سرودن. محمد رضا شفیعی کدکنی


Vom Sein, Dichten und Singen

Mohammad Reza Shafi’i Kadkani

„Der Tag bricht an, steh auf“,
sagt der Hahnenruf.
„Und lass los diesen Schlaf und diese Müdigkeit
im Fluss der Nacht.
Ein weiteres Mal mit lauter Stimme
ruf in den Gassen
nach den Trunkenen der Mitternacht,
nach den Wissenden mit durstenden Lippen.
Zerbrich den Schlaf der Fenster
mit dem Schrei des Steins.
Ein weiteres Mal mit Freude
öffne die Tore der Nacht
der Morgenröte entgegen.“

Der Hahnenruf sagt:
„Stoß den Schrei der Leidenschaft aus.
Reiß dem Gefängnis der Worte
die Mauer und den Wall nieder.
Und mach durch Gesang
die Liebenden zu Gästen der Gassen.
Setz der Brise den Sattel auf,
um dieses Meer zu durchqueren.
Und durch jene beiden Fenster des Tagesanbruchs hindurch,
auf dem Gartenpfad der Trunkenheit,
verwandle den morgendlichen Regen
auf dem Ast der Akazie
in den Spiegel des Gottes.“

Betrachte die Blattknospen, diese Ehrwürdigen,
da der fruchtlose gestrige Garten voller Schmutz
jetzt junge Triebe hervorgebracht hat.
Betrachte die wilden Rosen auf den Schultern der Mauern,
durchmisch den Schlaf der Veilchen mit einer Melodie.
Und gib der Erleuchtung der Morgenröte,
in der Poesie des Baches,
vom Sein, Dichten und Singen
eine freundliche Deutung.

Besing laut mit mir
die Wachheit der Zeit.
Und solltest du ein Mensch des Schlafes und der Schläfrigkeit sein,
„geh, leg den Kopf auf das Kissen,
und lass mich allein.“ *

۞۞۞

* Hier wird ein Vers des iranischen Dichters Molavi aus dem 13. Jahrhundert zitiert.

۞۞۞

از بودن و سرودن

محمّد رضا شفیعی کدکنی

صبح آمده است، برخیز
بانگ خروس گوید
وین خواب و خستگی را
در شطّ شب رها کن
مستانِ نیم شب را
رندانِ تشنه لب را
بار دگر به فریاد
در کوچه ها صدا کن
خوابِ دریچه ها را
با نعرهء سنگ بشکن
بار دگر به شادی
دروازه های شب را
رو بر سپیده، وا کن

بانگ خروس گوید
فریاد شوق بفکن
زندانِ واژه ها را دیوار و باره بشکن
و آواز عاشقان را مهمان کوچه ها کن
زین بر نسیم بگذار
تا بگذری از این بحر
وز آن دو روزن صبح
در کوچه باغِ مستی
بارانِ صبحدم را
بر شاخۀ اقاقی
آیینهء خدا کن

بنگر جوانه ها را، آن ارجمند ها را
کان تار و پود چرکین باغ عقیم دیروز
اینک جوانه آورد
بنگر به نسترنها بر شانه های دیوار
خواب بنفشگان را با نغمه ای در آمیز
و اشراق صبحدم را، در شعر جویباران
از بودن و سرودن
تفسیری آشنا کن

بیداریِ زمان را، با من بخوان به فریاد
ور مردِ خواب و خفتی
* „رو سر بنه به بالین ، تنها مرا رها کن“

۞۞۞

*
:اشاره به این سرودهء مولوی است

رو سر بنه به بالین، تنها مرا رها کن
ترک من خراب شبگرد مبتلا کن
ماییم و موج سودا، شب تا به روز تنها
خواهی بیا ببخشا، خواهی برو جفا کن
از من گریز تا تو، هم در بلا نیفتی
بگزین ره سلامت، ترک ره بلا کن
ماییم و آب دیده، در کنج غم خزیده
بر آب دیدهء ما، صد سنگ آسیا کن
خیره کشی است ما را، دارد دلی چو خارا
بکشد، کسش نگوید: تدبیر خون‌بها کن
بر شاه خوب رویان واجب وفا نباشد
ای زرد روی عاشق، تو صبر کن وفا کن
دردی است غیر مردن، آن را دوا نباشد
پس من چگونه گویم، کاین درد را دوا کن
در خواب دوش پیری، در کوی عشق دیدم
با دست اشارتم کرد، که عزم سوی ما کن
گر اژدهاست بر ره، عشق است چون زمرد
از برق آن زمرد، هین دفع اژدها کن
بس کن که بی‌خودم من، ور تو هنر فزایی
تاریخ بوعلی گو، تنبیه بوالعلا کن

۞۞۞

Kommentar verfassen

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden / Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden / Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden / Ändern )

Google+ Foto

Du kommentierst mit Deinem Google+-Konto. Abmelden / Ändern )

Verbinde mit %s