دانه های نور

چشمانمان را تنگ بستی
سرودمان را سخت در سینه سوختی
لبانمان را زخم بهم دوختی
دستهامان را شکسته به زنجیر کشیدی
پایهامان را تازیانه خورده به غل کردی
وآنگاه ما را به قعر درّه انداختی
قهقهه و نعره سر کردی دیوانه وار
که دیگربی شک تمام شد
تلاش گلکاران بیقرار
ترانهء بر سر عهد ماندگان پر شرار

پلی شدیم استوار
تا رهروان
از روی این دهان بلعنده بگذرند

سرودی شدیم سرمست
تا مهرویان
دست افشان و پاکوبان
نوید زیبائی و مهر را
ولوله کنند

ستاره ای شدیم شب تاب
تا یاران
در آسمان
نشانه ای بیابند و رهنمائی

آبی شدیم روان
تا آرام آرام
از دل صخره ها
به سوی نور و سرور
با شکیب و پرغرور
روزنی بگشائیم

پرنده ای شدیم پویا
تا بر بال عشق و رؤیا
ابرها را بشکافیم
و از اشک شوق آسمان
جویبارها جاری کنیم

چه بیهوده کوشیدی
چه پاینده پیمودیم
شب پرستاره
شاهد طلوع خورشیدهاست

نخستین روز خردادماه هزار و سیصد و هشتاد و نه
Salz

Kommentar verfassen

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden / Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden / Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden / Ändern )

Google+ Foto

Du kommentierst mit Deinem Google+-Konto. Abmelden / Ändern )

Verbinde mit %s