نامه های در راه مانده، شمارهء چهار

میدانی عزیز، یکی از مشکلات ما این است که حافظه هایمان وصف غربال را دارند. به همین دلیل از سخنان گهربار امام راحل برایت چند خطی می نویسم تا این درفشانیها به دست فراموشی سپرده نشوند. این جملات را به دقّت بخوان که به سال ١٣٦٢  برمیگردند و سالروز تولّد پیامبر اسلام

…“

پیغمبر برای همین می آید که جنگ کند و آدم بکشد. قران هم می گوید بکشید، بزنید، حبس کنید. آنهائی که        می گویند اسلام نباید آدمکشی بکند، آدمهای نفهمی هستند که معنی اسلام را نفهمیده اند

یوم الله روزی اس که خدای تبارک و تعالی برای تنبیه ملّتها یک زلزله ای را وارد می کند، یک سیلی را وارد     می کند، یک طوفانی را وارد می کند، به مردم شلّاق میزند که آدم بشوید. یوم الله روزی است که امیرالمؤمنین سلام الله علیه شمشیر میکشد و هفت صد نفر را از خوارج یکی بعد از دیگری گردن می زند. روزی است که رسول الله یا نائب او فرمان میدهند که فلان طایفه را از بین ببرید یا فلان خانه را آتش بزنید

شما آقایان علماء چرا آیات رحمت را در قران میخوانید و آیات قتال را نمی خوانید؟ چرا آن طرفی را می گیرید که به اصطلاح خودتان رحمت است؟ این کار که میکنید مخالفت با خداست. از این رحمتهائی که گاه بگاه خودتان هم     می کنید دست بردارید

„…

البته تا موقعیکه سبزینه پوشان امروزی برای اثبات تعهّدشان به امام راحل سینه سپر میکنند و از یکدیگر گوی سبقت را می ربایند مسلماً ترس من از این که این سخنان گهربارآن والاتبار به طاق نسیان گذاشته شوند موردی نخواهد داشت

تاریخ نگارش: سیزدهم شهریور ماه هزار و سیصد و هشتاد و هشت

Kommentar verfassen

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden /  Ändern )

Google+ Foto

Du kommentierst mit Deinem Google+-Konto. Abmelden /  Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden /  Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden /  Ändern )

Verbinde mit %s