چنار و مرغکان مهاجر

تقدیم به یار خوبم گلِ نار، عزیزی از تبار مهر و روشنائی

با آمدن بهار دگر بار در این دیار
مرغکان مهاجر به نغمه سرائی نشسته اند
از سفر حکایتها دارند
از رفتن ها و از رسیدن ها

چنار با قامت رعنایش
که گوئی آسمان در آغوش او غنوده باشد
چه صمیمانه میزبان پرندگان رسیده از راه شده
باد با سرانگشتان مغرورش بازیگوشانه
زلفهای مغز پسته ای نگار خویش را
که انگار خاطرهء حنابندان پائیز و برگریزان زمستان را از یاد برده
پیچ و تاب میدهد
و فرشِ سایه بر روی مرغزار از رقص شاخه ها
بسان امواج دریا آرام می لغزد

میگویند که ریشه های چنار در سرزمینهائی دور
با خاکِ پاک درآمیخته اند
قولی است قریب، یا حدسی غریب، نمی دانم

مسحور از ترنّم رسیدن و رفتن
مفتون از ماندن و ساختن
از خود میپرسم که حال کدامینم؟
چنارِ ماندگارِ پایدار؟
مرغکی از عشق سفر بیقرار؟
و یا شاید هم
آمیزه ای از این رنگین نقشهای زندگی پرنگار

Salz، سه شنبه، بیست و یکم اردیبهشت هزار و سیصد و هشتاد و نه

Kommentar verfassen

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden / Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden / Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden / Ändern )

Google+ Foto

Du kommentierst mit Deinem Google+-Konto. Abmelden / Ändern )

Verbinde mit %s