ای مهربان

لب تشنه ای بودم خسته
بر لب چشمه ای مرا نشاندی
از زلال و گوارا آبی سرشار
ره گم کرده ای بودم نگران
دستم را به مهربانی گرفتی
فریادی بودم در گلو مانده
با لطافت لبانم را از هم گشودی
و به جای جیغی دلخراش
گلواژه های محبت پر کشیدند
عشق در وجودم در حال انفجار بود
آرامش کردی، با نوازشی مادرانه
نسیمی شد گرم و دلکش
رو به سوی سرمازدگان گذاشت
آیا می دانی که با من چه کرده ای؟
ای مهربان
ای همسفر
ای ساربان
ای پر شرر

زمستان هزار و سیصدو هشتاد و هشت

Kommentar verfassen

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden / Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden / Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden / Ändern )

Google+ Foto

Du kommentierst mit Deinem Google+-Konto. Abmelden / Ändern )

Verbinde mit %s